ვინ მართავს საქართველოს? - ამ სათაურით აქვეყნებს Politico სტატიას, რომლის ავტორიც იელის სამართლის სკოლის სტუდენტი,Yale Law Journal-ის რედაქტორი, არშან ბარზანია.
სტატია იწყება იმ ფაქტის აღნიშვნით, რომ საქართველოში ბევრგან შეხვდებით უკრაინის დროშას, კედლებზე, სასტუმროების ქვითრებსა თუ ბარების მენიუებზე, პარალელურად კი თბილისის ქუჩებში წარწერები მოუწოდებენ რუსებს ჩაალაგონ ჩანთები და წავიდნენ.
ავტორი თხრობას იწყებს აგვისტოს ომიდან და აღნიშნავს, რომ საქართველოს ტერიტორიების ოკუპაცია დღემდე გრძელდება. ავტორის თქმით, გასაკვირი არაა, რომ 10 ქართველიდან 9 უკრაინას უჭერს მხარს და რუსეთს მთავარ საფრთხედ მიიჩნევს. თუმცა უცნაური ისაა, თუ რატომ არ ფიქრობს ანალოგიურად მათ არჩეული მთავრობა.
"მმართველი პარტია "ქართული ოცნება" ამჟამად უარს ამბობს რუსეთის სანქცირებასა და უკრაინისთვის შეიარაღების მიწოდებაზე. მან დაბლოკა ქართველების უკრაინაში ათასკაციან ქართულ ეროვნულ ლეგიონში გაწევრიანება და პუტინის კრიტიკოსებს ქვეყანაში თავიდან შესვლაში ხელს უშლის. ეს მაშინ, როცა თავად საქართველო გადაიქცა სანქცირებული საქონლის კერად.
და მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობის წარმომადგენლები ამტკიცებენ, რომ ისინი იცავენ დასავლეთის სანქციებს, მაშინაც კი, თუ ისინი არ დააწესებენ საკუთარ სანქციებს, ვაშინგტონი არც ისე დარწმუნებულია ამაში. ბოლოს და ბოლოს საქართველო ხომ არ არის ცნობილი თავისი შეუღწევადი საზღვრებით",- წერს ავტორი.
ამავე სტატიაში ნათქვამია, რომ "ქართული ოცნება" საკუთარ "ნელთბილ" მხარდაჭერას ხსნის, როგორც საღი აზრის გამოხატულება. ავტორი ამბობს, რომ საქართველო არის პატარა და მეტისმეტად სუსტი, რომ "უკბინოს დათვს", რომელიც მას ჩრდილოეთით ესაზღვრება.
"პარტია ამაყობს იმით, რომ მმართველობს ერთადერთ მშვიდობიან ათწლეულს ქვეყნის პოსტსაბჭოთა ისტორიაში...ამ ყველაფრის ფონზე „ქართული ოცნების“ ზოგიერთი წევრიც ფიქრობს, რომ რუსეთი იმარჯვებს.
"უკრაინა ტოტალიტარულ სახელმწიფოდ გადაქცევის გზაზეა. ჩვენ უკვე 30 წელია ქვეყანა ვართ. რუსეთი ასობით წლის ქვეყანაა და აქ იქნება კიდევ ასობით წელი", - მითხრა პარლამენტის წევრმა ანონიმურობის პირობით, თემის სენსიტიურობის გამო და მიუთითა ქვეყნის დანგრეულ ეკონომიკასა და ბრძოლის ველზე დანაკარგებზე",- წერს ავტორი.
ავტორი ამბობს, რომ თუ უფრო ახლოს დავაკვირდებით "ქართული ოცნების" არგუმენტს, მასში არის "ხვრელები". მისი თქმით, ყველაზე დიდი კითხვა არის რატომ ატარებს საქართველოს მთავრობა ასეთ არაპოპულარულ პოლიტიკას.
სტატიაში ნათქვამია, რომ ქართველები ამტკიცებენ, რომ მმართველი პარტია ემსახურება არა ქვეყანას, არამედ მილიარდერ ბიძინა ივანიშვილს, რომელიც 2021 წლიდან გაქრა.
"ამტკიცებს, რომ დატოვა პოლიტიკა, ხარჯავს თავის დროსა და ფულს შავ ზღვაზე მრავალმილიონიან დენდროლოგიურ პარკში, სადაც ის კვებავს სიყვარულს ხეებისა და ცხოველების მიმართ. მაგრამ „ქართული ოცნების“ შიდა წყაროები აღიარებენ, რომ მას მაინც უჭირავს ძაფები.
მიუხედავად ამისა, საქართველოში ბევრს - მათ შორის დასავლელ დიპლომატს, რომელთანაც ანონიმურობის პირობით ვისაუბრე, რადგან მათ არ აქვთ საჯაროდ საუბრის უფლება - აინტერესებს პასუხობს თუ არა ივანიშვილი კრემლის ინტერესებს.
”მე ვიცი, რომ ივანიშვილს რუსეთში პრობლემები არ აქვს,” - თქვა გარდაცვლილმა რუსმა ოლიგარქმა ბორის ბერეზოვსკიმ 2012 წელს. ”ჩემთვის, ეს ყოველთვის ზუსტი კრიტერიუმია, რომ ბიზნესმენი თამაშობს რუსეთის მთავრობის მიერ დადგენილი წესებით.”
თავის მხრივ, ივანიშვილი აცხადებს, რომ გაყიდა მთელი თავისი რუსული აქტივები, მაგრამ, საერთაშორისო გამჭვირვალობის თანახმად, ის რეალურად ფლობს მინიმუმ 10 კომპანიას ქვეყანაში. „რუსეთიდან მილიარდობით დოლარით რომ გამოხვალ“, მითხრა ერთმა ქართველმა ბიზნესმენმა, "შენ მათ ეკუთვნი",- ვკითხულობთ სტატიაში.
Politico ამავე სტატიაში "ქართული ოცნების" რუსულ კანონზეც საუბრობს და აღნიშნავს, რომ საზოგადოების ურყევი პროტესტის ფონზე, საქართველოს მთავრობამ გააკეთა ის, რასაც აკეთებენ მძიმე წნეხის ქვეშ მყოფი მთავრობები - ჯერ დაჟინებით მტკიცედ იდგა, შემდეგ კი უკან დაიხია.
შესაძლოა, პუტინის ხელი აქ მუშაობდა - ბოლოს და ბოლოს, პრორუსულმა ე.წ. მთავრობებმა აფხაზეთში, სერბეთის რესპუბლიკასა და ყირგიზეთში მსგავსი კანონები შემოიღეს ბოლო თვეებში. ან შესაძლოა, „ქართულმა ოცნებამ“ ჩათვალა, რომ კანონპროექტი არასამთავრობო ორგანიზაციებს „უცხოური აგენტის“ ეპითეტით ჩრდილს მიაყენებდა. ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს ნამდვილად საფრთხეს შეუქმნიდა - თუ არ გაანადგურებდა - ქვეყნის ევროკავშირში გაწევრიანებას და მასთან ერთად საქართველოს რეალურ ოცნებებს. და იმ პარტიისთვის, რომელიც ვერ ბედავს ღიად გადაუხვიოს დასავლეთის გზას, შესაძლოა სწორედ ეს იყო მთავარი გზა",- წერს ავტორი.
